डियर दशैँ !

तिमीलाई हृदयको गहिराइबाट स्वागत छ। वर्षभरि समयको गतिसँगै दौडिरहेको जीवनमा तिम्रो आगमनले छुट्टै उमङ्ग, उत्साह र उल्लास बोकेर ल्याउँछ। तिमी आउँदै छ्यौ भन्ने खबरले गाउँका गोरेटादेखि सहरका गल्लीसम्म, खेतका आलीदेखि घरका आँगनसम्म र बालबालिकाका आँखादेखि वृद्धवृद्धाका मुहारसम्म आशा, खुसी र प्रतीक्षाका रङहरू छरिदिन्छ। तिमी केवल पात्रोमा आउने एउटा चाड होइनौस तिमी त नेपाली मनको धड्कन हौ, पारिवारिक आत्मीयताको सेतु हौ, सांस्कृतिक पहिचानको गौरव हौ र बाल्यकालका अविस्मरणीय सपनाहरूको जीवन्त तस्बिर हौ। तिमी आउँदा घर मात्र होइन, मन पनि सजिन्छन । आँगन मात्र होइन, सम्बन्धहरू पनि रङ्गिन्छन्।

तिम्रो धार्मिक महत्त्व जति गहिरो छ, सामाजिक र सांस्कृतिक महत्त्व पनि त्यत्तिकै व्यापक छ। तिमीभित्र आस्था छ, परम्परा छ, सद्भाव छ, आत्मीयता छ र जीवनलाई सकारात्मक दिशातर्फ डोर्‍याउने प्रेरणा छ। तिमीले हामीलाई सत्यको पक्षमा उभिन, अन्यायविरुद्ध आवाज उठाउन, अहङ्कारलाई त्याग्न र असल कर्मको मार्ग रोज्न सिकाउँछ्यौ। तिम्रो धार्मिक दर्शनको मूल सन्देश नै असत्यमाथि सत्यको, अधर्ममाथि धर्मको र दुष्ट प्रवृत्तिमाथि सद्विचारको विजय हो। यही सन्देशलाई आत्मसात् गर्न सके हरेक दिन दशैँजस्तै पवित्र, हरेक सम्बन्ध आत्मीय र हरेक कर्म समाजका लागि उपयोगी बन्न सक्छ।

तिम्रो आगमनसँगै घरघरमा घटस्थापनाको तयारी सुरु हुन्छ। जमरा राख्ने पवित्र स्थानको सरसफाइ गरिन्छ, पूजा कोठा सजाइन्छ र श्रद्धापूर्वक देवी दुर्गाको आराधना गरिन्छ। नौ दिनसम्म शक्तिस्वरूपा नवदुर्गाका विभिन्न रूपको पूजा गरिन्छ। दशौँ दिन विजयादशमीका अवसरमा मान्यजनबाट टीका, जमरा र आशीर्वाद ग्रहण गरिन्छ। यी परम्पराहरू केवल धार्मिक विधिविधान मात्र होइनन्स यिनले मानिसलाई अनुशासन, धैर्य, कृतज्ञता र आत्मशुद्धिको महत्त्व पनि सम्झाउँछन्।

पौराणिक मान्यताअनुसार देवी दुर्गाले महिषासुरको वध गरी देवता र मानवलाई भयमुक्त बनाएको प्रसङ्गले शक्तिको सदुपयोग र अन्यायविरुद्धको सङ्घर्षको सन्देश दिन्छ। त्यस्तै, भगवान् रामले रावणमाथि विजय प्राप्त गरेको प्रसङ्गले पनि सत्य, मर्यादा र धर्मको महत्त्व उजागर गर्छ। यी कथाहरूले हामीलाई बाहिरी शत्रुसँग मात्र होइन, आफ्नै मनभित्र रहेका लोभ, क्रोध, ईर्ष्या, घमण्ड र द्वेषजस्ता दुर्गुणसँग पनि सङ्घर्ष गर्न प्रेरित गर्छन्।

आज हामीले तिम्रो धार्मिक अर्थलाई केवल पशुबलि, भोजभतेर, नयाँ लुगा र भव्य पूजाआजामा सीमित गर्नु हुँदैन। वास्तविक पूजा त असहायलाई सहयोग गर्नु, भोकालाई भोजन दिनु, दुःखीलाई सान्त्वना दिनु, ज्येष्ठ नागरिकलाई सम्मान गर्नु र अन्यायमा परेकाको पक्षमा उभिनु पनि हो। देवीको आराधना गर्ने हातले कसैलाई पीडा दिनु हुँदैनस धर्मको कुरा गर्ने मनमा घृणा र विभेदको विष रहनु हुँदैन। धर्मले मानिसलाई जोड्नुपर्छ, तोड्न होइन। आस्थाले करुणा जगाउनुपर्छ, अहङ्कार होइन।

लेखक पौडेल

यदि तिम्रो आगमनले हाम्रो मनमा दया, विवेक, सहिष्णुता र मानवताको भावना जगाउन सक्यो भने त्यो नै तिम्रो सबैभन्दा ठूलो धार्मिक उपलब्धि हुनेछ। तिमीलाई नेपाली समाजले परिवार र सम्बन्धहरूलाई नजिक ल्याउने पर्वका रूपमा पनि चिन्छ। रोजगारी, अध्ययन, व्यापार र विभिन्न बाध्यताका कारण घरबाट टाढा पुगेका मानिसहरू तिम्रै प्रतीक्षामा हुन्छन्। वर्षौँदेखि भेट नभएका दाजुभाइ, दिदीबहिनी, काका-काकी, मामा-माइजू र आफन्तजनबीच पुनर्मिलन गराउने अवसर तिमीले नै जुटाउँछ्यौ। व्यस्तताले टाढिएका मनहरूलाई नजिक ल्याउँछ्यौ र बिर्सिन लागेका सम्बन्धहरूलाई फेरि सम्झाउँछ्यौ।

वर्षभरि कामको चापले परिवारसँग समय बिताउन नपाएका मानिसहरू तिम्रो आगमनमा केही दिन भए पनि घरपरिवारसँग बस्न पाउँछन्। घरको आँगनमा गफगाफ हुन्छ, भान्सामा परिकार पाक्छन्, पुराना सम्झनाहरू ताजा हुन्छन् र नयाँ खुसीहरू जन्मिन्छन्। मान्यजनको हातबाट टीका ग्रहण गर्दा पाइने आशीर्वाद, आफन्तको अँगालोमा महसुस हुने आत्मीयता र परिवारसँग बसेर भोजन गर्दा प्राप्त हुने सन्तुष्टि कुनै महँगो उपहारसँग तुलना गर्न सकिँदैन।

तर प्रिय दशैँ, समाजका सबै घरमा तिम्रो खुसी समान रूपमा प्रवेश गर्न पाउँदैन। कसैको घरमा नयाँ लुगा र मिठा परिकारको थुप्रो लाग्छ भने कसैको घरमा दुई छाक खाना जुटाउनै कठिन हुन्छ। कसैका लागि तिमी विदेशबाट घर फर्किने अवसर हौ भने कसैका लागि विदेशमा रहेका प्रियजनसँग फोन वा भिडियो कलमार्फत कुरा गरेर चित्त बुझाउने समय हौ। कसैका लागि तिमी उल्लासको पर्व हौ भने कसैका लागि बिछोड, अभाव र पुराना घाउहरूको सम्झना पनि हौ।

आफ्ना प्रियजन गुमाएका परिवार, रोजगारीका लागि घर फर्किन नसकेका श्रमिक, आर्थिक सङ्कटमा परेका अभिभावक र एक्लोपनमा बाँचिरहेका वृद्धवृद्धाका मनमा पनि तिमीले स्थान बनाउन सक्नुपर्छ। उनीहरूको पीडा बुझ्नु, सकेको सहयोग गर्नु र एक्ला मानिसलाई साथ दिनु नै तिम्रो सामाजिक सुन्दरता हो।

तिमी नेपाली संस्कृति र परम्पराको जीवन्त प्रतीक हौ। तिम्रो आगमनसँगै घरआँगन सफा गरिन्छ, लिपपोत गरिन्छ, नयाँ लुगा किनिन्छ, पिङ हालिन्छ, मठमन्दिरमा चहलपहल बढ्छ र गाउँघरमा छुट्टै रौनक छाउँछ। लिङ्गे पिङमा मच्चिने बालबालिकाको हाँसो, गाउँका चौतारीमा हुने भेटघाट, परम्परागत गीतसङ्गीत र घरघरमा पाक्ने परिकारहरूले तिमीलाई अझ जीवन्त बनाउँछन्।
नेपाल बहुजातीय, बहुभाषिक, बहुधार्मिक र बहुसांस्कृतिक देश हो। यहाँका विभिन्न समुदायले आ-आफ्ना मौलिक परम्परा र विश्वासअनुसार दशैँ मनाउँछन्। कतै दुर्गापूजा विशेष महत्त्वका साथ गरिन्छ, कतै पारिवारिक भेटघाटलाई प्राथमिकता दिइन्छ, कतै स्थानीय सांस्कृतिक गतिविधिले पर्वलाई विशेष बनाउँछन्। यस विविधताभित्रको साझा पक्ष भनेको आत्मीयता, उत्सव, परम्पराप्रतिको सम्मान र शुभकामनाको आदानप्रदान हो।

तिमीले नयाँ पुस्तालाई आफ्नो संस्कृति चिनाउने अवसर पनि दिन्छ्यौ। हजुरबा-हजुरआमाबाट टीका र जमराको महत्त्व सुन्ने, आमाबुबासँग पूजा सामग्री तयार गर्ने, मान्यजनबाट आशीर्वाद लिने र परिवारसँग परम्परागत परिकार बनाउने प्रक्रियाले बालबालिकालाई आफ्नो सांस्कृतिक जरा बुझ्न सहयोग गर्छ।

तर संस्कृति जोगाउनु भनेको हरेक पुरानो अभ्यासलाई प्रश्नै नगरी निरन्तरता दिनु मात्र होइन। संस्कृतिका सकारात्मक पक्षहरूलाई संरक्षण गर्दै समयअनुसार आवश्यक सुधार गर्नु पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ। खर्चिलो प्रतिस्पर्धा, देखावटीपन, अन्धविश्वास र सामाजिक विभेदलाई संस्कृतिको नाममा निरन्तरता दिनु आवश्यक छैन। हाम्रो संस्कृति त्यति नै सुन्दर हुन्छ, जति त्यसले मानवीय मर्यादा, समानता, सहअस्तित्व र सद्भावलाई सम्मान गर्छ।

तिमीले नेपालीपनलाई बलियो बनाऊ, तर कुनै जाति, भाषा, धर्म वा समुदायलाई कमजोर ठान्ने आधार नबन। विविधतालाई स्वीकार गर्ने, एकअर्काको परम्पराको सम्मान गर्ने र सबैलाई समेट्ने पर्वका रूपमा तिम्रो गरिमा अझ उचो बनोस्।

तिम्रो सबैभन्दा रमाइलो र भावुक पक्ष सायद बालबालिकाको मनमा तिमीले जगाउने उत्साह नै हो। उनीहरूका लागि तिमी केवल धार्मिक पर्व होइनौस तिमी त सपनाको संसार हौ। तिमी आउनुअघि नै उनीहरूको मनमा अनेक कल्पना जन्मिन्छन्। नयाँ लुगा कस्तो होला, जुत्ता कस्तो होला, मामाघर कहिले जाने, पिङ कहिले खेल्ने, साथीहरूसँग कहिले भेट्ने र दक्षिणा कति पाइएला भन्ने प्रश्नहरूले उनीहरूको मन भरिन्छ।

बालमनोविज्ञानका दृष्टिले हेर्दा बालबालिकाका लागि दशैँ खुसी, प्रतीक्षा, अपनत्व र नयाँ अनुभवको अवसर हो। उनीहरू समयलाई वयस्कले जस्तो पात्रोका मिति गनेर बुझ्दैनन्स उनीहरू त अनुभव र घटनामार्फत समयको अर्थ बुझ्छन्। घरमा सुरु भएको सरसफाइ, पूजा सामग्रीको तयारी, जमरा उम्रिएको दृश्य, नयाँ कपडा किन्न बजार गएको क्षण, मामाघर जाने तयारी र पिङको चहलपहलले उनीहरूलाई दशैँ नजिकिएको अनुभूति गराउँछ।

उनीहरूका लागि दशैँको खुसी सधैँ महँगा उपहारमा हुँदैन। आमाले माया गरेर पकाइदिएको मनपर्ने खाना, बाबासँग बजार घुम्न पाउनु, हजुरआमाको काखमा बसेर कथा सुन्नु, दाजुभाइ(दिदीबहिनीसँग खेल्नु र आफन्तको घरमा सबैसँग बसेर हाँस्न पाउनु पनि उत्तिकै मूल्यवान् हुन्छ। यस्ता अनुभवले बालबालिकामा सुरक्षित सम्बन्धको भावना, आत्मविश्वास र सामाजिक घुलमिलको क्षमता विकास गर्न सहयोग पुर्‍याउँछन्।

दशैँमा मान्यजनबाट टीका लगाउँदा पाइने आशीर्वादले बालबालिकालाई आफू परिवारका लागि प्रिय र महत्त्वपूर्ण छु भन्ने अनुभूति दिन सक्छ। उनीहरूलाई माया गरेर बोलाउनु, उनीहरूको कुरा ध्यान दिएर सुन्नु, उमेरअनुसार जिम्मेवारी दिनु र राम्रो कामको प्रशंसा गर्नुले उनीहरूको आत्मसम्मान बलियो बनाउन मद्दत गर्छ।

बालबालिकालाई दशैँको वास्तविक अर्थ बुझाउनु आवश्यक छ। नयाँ लुगा लगाउनु खुसीको एउटा कारण हो, तर पुरानो लुगामै पनि खुसी हुन सकिन्छ। धेरै दक्षिणा पाउनु रमाइलो हो, तर अरूलाई सम्मानपूर्वक नमस्कार गर्नु र धन्यवाद दिनु पनि उत्तिकै राम्रो संस्कार हो। मीठो खाना खानु आनन्द हो, तर कसैसँग बाँडेर खानु अझ ठूलो आनन्द हो।

यस पर्वमा बालबालिकालाई साना-साना रचनात्मक काममा सहभागी गराउन सकिन्छ। घर सफा गर्न सघाउने, पूजा सामग्री मिलाउने, जमराको हेरचाह गर्ने, हजुरबा-हजुरआमाका अनुभव सुन्ने, गरिब बालबालिकालाई आफ्ना केही उपयोगी सामग्री बाँड्ने र परिवारका सदस्यलाई शुभकामना लेख्ने कामले उनीहरूमा सहयोग, जिम्मेवारी र सहानुभूतिको भावना विकास गर्न सक्छ।

अर्कोतर्फ, बालबालिकालाई जबर्जस्ती टीका लगाउन बाध्य पार्नु, उनीहरूको डरलाई बेवास्ता गर्नु वा आफन्तका अगाडि उनीहरूलाई अपमानित गर्नु उचित हुँदैन। उमेर र बुझाइअनुसार उनीहरूको भावना सुन्नुपर्छ। दशैँ उनीहरूका लागि डर र दबाबको होइन, प्रेम, सुरक्षा र सम्मानको अनुभव बन्नुपर्छ।

बालबालिकाले तिम्रो माध्यमबाट सिक्ने संस्कार किताबका पानामा मात्र भेटिँदैन। उनीहरूले अभिभावकले वृद्धवृद्धासँग गरेको व्यवहार, गरिबलाई गरेको सहयोग, घरभित्रको बोलीचाली र छोरी(छोराप्रति देखाइएको समानताबाट वास्तविक जीवनको शिक्षा प्राप्त गर्छन्। त्यसैले हामीले बालबालिकालाई दशैँको महत्त्व सुनाउने मात्र होइन, व्यवहारबाट देखाउने पनि गर्नुपर्छ।

तिम्रो आगमनले बजारमा चहलपहल बढाउँछ। कपडा पसल, खाद्यान्न पसल, यातायात, होटल, घरेलु उत्पादन र साना व्यवसायमा आर्थिक गतिविधि बढ्न सक्छ। गाउँघरका किसानले आफ्ना उत्पादन बेच्ने अवसर पाउँछन् भने साना व्यवसायीले वर्षको महत्त्वपूर्ण व्यापारिक समय प्राप्त गर्छन्। यस अर्थमा तिमी केवल सांस्कृतिक उत्सव होइनौ, आर्थिक गतिविधिलाई पनि गति दिने अवसर हौ।

तर पर्व मनाउने नाममा अनावश्यक ऋण लिनु, अरूको देखासिकी गर्नु, आम्दानीभन्दा बढी खर्च गर्नु र पछि लामो समयसम्म आर्थिक तनावमा रहनु उचित होइन। तिम्रो खुसी खर्चको आकारले होइन, परिवारमा रहेको आत्मीयता र मनको सन्तुष्टिले निर्धारण गर्नुपर्छ।

आफ्नो क्षमताअनुसार बजेट बनाउने, आवश्यक सामग्रीलाई प्राथमिकता दिने, स्थानीय उत्पादन प्रयोग गर्ने, साना व्यवसायीलाई सहयोग गर्ने र खाद्यान्न खेर जान नदिने बानीले पर्वलाई जिम्मेवार बनाउन सक्छ। दशैँपछि परिवार ऋण र चिन्तामा डुब्नुपर्ने अवस्था नआओस् भन्ने कुरामा हामी सबै सचेत हुनुपर्छ।

त्यसैगरी, तिमीले ल्याउने खुसीसँग वातावरणीय जिम्मेवारी पनि जोडिनुपर्छ। जथाभावी फोहोर फाल्ने, प्लास्टिकको अत्यधिक प्रयोग गर्ने, पानी र खाद्यान्न खेर फाल्ने तथा पटाका वा विस्फोटक सामग्रीबाट बालबालिका र जनावरलाई जोखिममा पार्ने गतिविधि घटाउनुपर्छ। सफा घरसँगै सफा टोल, सुरक्षित वातावरण र जिम्मेवार समाज निर्माण गर्नु पनि तिम्रो उत्सवको अभिन्न हिस्सा बन्नुपर्छ।

समय बदलिएको छ। संयुक्त परिवारको ठाउँमा साना परिवार बढिरहेका छन्। रोजगारी र अध्ययनका कारण मानिसहरू देशविदेशमा छरिएका छन्। पहिले जस्तो लामो समय गाउँमा बसेर पर्व मनाउन सबैलाई सम्भव हुँदैन। कतिपय परिवारले भिडियो कलमार्फत टीका र आशीर्वाद साट्छन्, कतिपयले कामको बिदा मिलाएर छोटो समय घर पुग्छन् र कतिपयले टाढैबाट आफ्ना प्रियजनलाई सम्झेर मन बुझाउँछन्।

प्रविधिले दूरी घटाउन सहयोग गरे पनि आत्मीय भेटघाटको महत्त्व घटेको छैन। फोनमा शुभकामना पठाउनु राम्रो हो, तर सम्भव भएसम्म आमाबुबासँग समय बिताउनु, वृद्धवृद्धाको कुरा सुन्नु र बालबालिकासँग खेल्नु अझ अर्थपूर्ण हुन्छ। सामाजिक सञ्जालमा आकर्षक तस्बिर राख्नु रमाइलो हुन सक्छ, तर अरूको जीवनसँग आफ्नो जीवन तुलना गरेर दुःखी हुनु आवश्यक छैन।
आजका बालबालिका डिजिटल संसारसँग बढी परिचित छन्। उनीहरूलाई दशैँको सांस्कृतिक इतिहास, धार्मिक कथा र पारिवारिक परम्परासँग जोड्न अभिभावकले नयाँ र सिर्जनात्मक उपाय अपनाउन सक्छन्। कथावाचन, चित्र बनाउने गतिविधि, स्थानीय सांस्कृतिक भ्रमण, पारिवारिक स्मृतिहरूको सङ्कलन र ज्येष्ठ नागरिकसँग अन्तरक्रियाले पुस्ताबीचको सम्बन्ध बलियो बनाउन सक्छ।

दशैँको स्वरूप समयसँगै बदलिन सक्छ, तर यसको मूल भावना—प्रेम, सद्भाव, आशीर्वाद, सहयोग र मानवीय सम्बन्ध—कहिल्यै हराउनु हुँदैन।

अब तिमी हरेक वर्ष आउँदा हामीले केही नयाँ सङ्कल्प गर्न सकौँ। परिवारभित्र प्रेम बढाउने, सम्बन्धमा रहेको तिक्तता हटाउने, ज्येष्ठ नागरिकको सम्मान गर्ने, छोरी र छोरालाई समान अवसर दिने, बालबालिकाको मनोभावना बुझ्ने र आर्थिक रूपमा कमजोर परिवारलाई सहयोग गर्ने सङ्कल्प गरौँ।

धर्मलाई मानवताको सेवासँग जोडौँ। संस्कृतिलाई विवेकसँग जोडौँ। परम्परालाई समानता र सम्मानसँग जोडौँ। खुसीलाई बाँडफाँटसँग जोडौँ। बालबालिकालाई असल नागरिक बनाउने शिक्षा घरबाटै सुरु गरौँ। समाजमा घृणा, विभेद, हिंसा र अहङ्कार घटाउने प्रयास गरौँ।

हामीले दशैँलाई केवल केही दिनको उत्सव नबनाऔँ। यसले दिने सद्भाव, क्षमा, सहयोग र सकारात्मक परिवर्तनको सन्देशलाई वर्षभरि व्यवहारमा उतारौँ। टीका लगाएको निधार केही दिनपछि सामान्य होला, जमरा ओइलाएर जाला, नयाँ लुगा पुराना होलान् र चाडपर्वको चहलपहल पनि सकिएला। तर तिम्रो आगमनले मनमा रोपेका असल विचारहरू जीवनभर हरियो रहन सकून्।
बालबालिकाले दशैँ सम्झिँदा केवल दक्षिणा र नयाँ लुगा मात्र होइन, आमाबुबाको माया, हजुरबा(हजुरआमाको कथा, आफन्तको अँगालो, साथीहरूको हाँसो र अरूलाई सहयोग गरेको मीठो अनुभव सम्झिऊन्। युवाले तिमीबाट जिम्मेवारी, आत्मनिर्भरता र सामाजिक सद्भावको प्रेरणा लिऊन्। वृद्धवृद्धाले तिम्रो आगमनमा सम्मान, साथ र अपनत्व महसुस गरून्। आर्थिक रूपमा कमजोर परिवारले पनि तिमीलाई आफ्नै पर्वका रूपमा मनाउन सकून्।

यस्तो वातावरण बनाउन सके तिमी साँचो अर्थमा सबै नेपालीको साझा उत्सव बन्नेछ्यौ।

तिमी फेरि आएकी छ्यौ-आशाको नयाँ किरण बोकेर, सम्बन्धको नयाँ न्यानोपन लिएर र जीवनमा सकारात्मक परिवर्तनको सन्देश लिएर। तिम्रो स्वागतमा घरका ढोका मात्र होइन, मनका ढोकाहरू पनि खुलून्। हाम्रो आँगनमा जमरा उम्रिएसँगै सद्भावका बिरुवा उम्रिऊन्। निधारमा टीका लागेसँगै मनमा विवेक र करुणाको प्रकाश फैलियोस्। मान्यजनको आशीर्वादसँगै बालबालिकाको भविष्य उज्यालो बनाउने सङ्कल्प जागोस्।

तिमीले हरेक घरमा सुख, शान्ति र समृद्धिको कामना बोकेर प्रवेश गर। जहाँ भोक छ, त्यहाँ भोजन पुर्‍याउने प्रेरणा देऊ। जहाँ निराशा छ, त्यहाँ आशा जगाऊ। जहाँ सम्बन्ध टुटेका छन्, त्यहाँ मेलमिलापको बाटो खोल। जहाँ बालबालिकाका सपना दबिएका छन्, त्यहाँ उनीहरूलाई अगाडि बढ्ने अवसर मिलोस्। जहाँ विभेद छ, त्यहाँ समानताको चेतना जागोस्। जहाँ दुःख छ, त्यहाँ सहानुभूति र सहयोगको हात फैलियोस्।

हामीले तिमीलाई फूलमाला, जमरा र टीकाले मात्र स्वागत नगरौँस असल व्यवहार, स्वच्छ मन र मानवीय कर्मले स्वागत गरौँ। तिमीले सिकाएको विजयको अर्थ अरूमाथि शासन गर्नु होइन, आफ्नै कमजोरीमाथि विजय प्राप्त गर्नु हो। तिमीले सिकाएको समृद्धिको अर्थ धनको थुप्रो लगाउनु मात्र होइन, सुख बाँड्न सक्ने हृदय विकास गर्नु हो। तिमीले सिकाएको संस्कृतिको अर्थ पुरानो परम्परामा मात्र अडिनु होइन, असल परम्परालाई जोगाउँदै मानवताको उज्यालो बाटोमा अघि बढ्नु हो।

तिमी वर्षमा एकपटक आउँछ्यौ, तर तिम्रो सन्देश हरेक दिन हाम्रो जीवनमा जीवित रहोस्। तिमीले ल्याएको खुसी केही दिनको स्मृति मात्र नबनोस्स त्यो हाम्रो सोच, व्यवहार, सम्बन्ध र समाज परिवर्तन गर्ने आधार बनोस्।

डियर दशैँ ! हामी सबैको जीवनमा आशाको उज्यालो छाओस्। स्वागत छ । विजयादशमीको हार्दिक मङ्गलमय शुभकामना !