उमेरका पाटाहरूसँगै, गालाका चाउरीहरु गन्दैछु,
म आज मेरै बाबाको, सङ्घर्षको कथा भन्दै छु ।
च्यातिएको चप्पल लगाइ, मलाई जुत्ता किनिदिने,
आफ्ना इच्छा सबै मारी, मेरो सपना चिनिदिने ।
काँधमा सारा संसार बोकी, मुस्कुराउने मेरो बाबा,
अथाह दुख लुकाई हृदयमा, खुसी हुने मेरो बाबा ।
निधारका ती संघर्षका रेखा, भुल्न कहाँ सक्छु र ?
हातका ती ठेलाहरू नदुखेको, भन्न कहाँ सक्छु र ?
घाम, पानी नभनी, वर्षौं माटोसँग पौठेजोरी खेल्नुभयो,
सन्तानको ओठमा हाँसो छर्न, आफै कतिचोटि रुनुभयो ।
हन्डर र ठक्करका हुरी चल्दा, बलियो खम्बा बनिदिनुभो,
मेरो ओइलाइएको सपनामा, प्राण भर्ने पानी दिनुभयो ।
मलाई पढाउन आफै कति रात, अनिदो नै बस्नुभयो,
मेरो भविष्य कोर्नलाई, आफू आफै दलदलमा फस्नुभो ।
लुगा नयाँ मलाई दिई, टालेको कोटमा जीवन खोज्ने बाबा,
आफू भोकै बसेर पनि, मलाई गाँस खुवाउने बाबा ।
जसको ओतमुनि बसेर, मैले सधैँ सुरक्षित महसुस गरे,
हजुरकै बलियो औँला समाती, म यो संसारमा अघि बढे ।
कहिले गाली भित्रको माया त, कहिले मौनताको गहिराई,
बुझ्दैछु आज हजुरको एक्लोपन र गरुङ्गो सङ्घर्षलाई ।
कुनै मन्दिर जानु पर्दैन, बुबाकै सान्निध्यमा स्वर्ग देख्छु,
हजुरकै छत्र छायाँमा, म मेरो सुन्दर भाग्य लेख्छु ।
आजन्म हजुरको प्रिय पुत्र, चरणकमलमा शिर राख्छु,
मेरो भगवान, मेरो आदर्श, हजुरलाई सधैँ मुटुमा सजाउँछु ।
गुराँस विद्या सदन, बागलुङ
कक्षा १०
