कबड्डी ५ को ट्रेलर :

अर्कोचाहिँ जसरी यो पात्रका कारण समस्या सिर्जना गरिएको थियो, काठमाडौं पुगेपछि ती समस्या फितलो तरिकाले समाधान हुन्छन् । सशक्त अभिनयकै कारण दर्शकहरूको आँखामा परेका विपीनको यो फिल्ममा भने अभिनय कर्कशलाग्दो छ । फिल्मको रिदमसँग विपीनको संवाद सुहाउँदो लाग्दैन । उनी असाध्यै चर्को सुनिन्छन् । जबजब उनको संवाद आउँछ,  त्यो पात्र नै फिल्मको कथा र परिस्थितसँग कनेक्ट नभएझैं सुनिन्छ । फिल्मको कथाले भने अरु पात्रहरूझैं सटल अभिनय खोजिरहेको थियो । विपिनले फिल्ममा यसपटक फरक तरिकाले नोटिस हुन खोजे पनि त्यो दर्शकका निम्ति रुचिकर भने छैन । फिल्मको क्लाइमेक्स यसअघिको शृङ्खलाझैं कमजोर छ । अन्तिम फाइटपछिको मिलन विछोडकै क्रम यो पटक पनि जोडिएको छ ।

फिल्ममा मैयाँ आउँदा लाग्छ, ऊ कुनै कथा र सस्पेन्स बोकेर आइरहेकी छ । तर न हामीले सोचेजस्तो उसले कथा बोकेकी हुन्छ न सस्पेन्स नै । उसको आगमन जति रोचक भए पनि पात्रको विकास र ल्यान्डिङ अपेक्षाकृत छैन । मैयाँ चरित्र निर्वाह गरेकी रिश्मा गुरुङकै पनि अभिनयमा त्यस्तो फरक केही देख्न पाइँदैन ।

बिके र छन्त्यालको उपस्थितिले फिल्मलाई बाँधेको छ । विके बनेका विजय बराल र छन्त्याल बनेका बुद्धि तामाङले आफ्नो पात्रको ग्राफ सुन्दर तरिकाले पकडेका छन् । दुई पात्रमा आएको परिवर्तन फिल्ममा महसुस गर्न सकिन्छ । वीरकाजीको बा र आमा बनेका पुष्कर गुरुङ र कविता आलेले पनि आफ्नो भूमिकालाई पहिलेझैं स्वभाविक तरिकाले निर्वाह गरेका छन् ।

वीरजकाजीको चरित्रलाई दयाहाङले थप परिपक्व बनाएका छन् । पात्रमा आएको परिवर्तनलाई उनको बडी ल्यांग्वेजले जसरी प्रस्तुत गरेको छ,  त्यो हेरेपछि वीरकाजीप्रति थप माया जाग्न थाल्छ । उनको श्रीमतीको भूमिकामा देखिएकी सिर्जना गुरुङको प्रस्तुति पनि प्रशंसनीय छ ।

यो शृङ्खलामा विकास हुने कथा र क्लाइमेक्स सहजै अनुमान गर्न सकिने किसिमका छन् । किनकि हामीलाई पुरानै कबड्डी हेरेझैं भान भइरहन्छ । समग्रमा भन्दा पाँचौं शृंखला दसैंमा आइरहेका फिल्मभन्दा तुलनात्मक हिसाबमा अब्बल भए पनि  ‘कबड्डी’भन्दाचाहिँ कमजोर छ । ‘कबड्डी’का हरेक पात्र स्थापित र उनीहरूका कथासँग दर्शक नजिक भएकाले यो फिल्मप्रति चासो बढेको हो । तर पटकपटक उस्तै कथा र दृश्यहरू दोहोरिँदा अब भने यो स्वादले अमन गराइसकेको छ ।