बुधबार, भाद्र १० २०८३

बुधबार, भाद्र १० २०८३
  • १० भाद्र २०८३ , बुधबार
  • August 26 2026

ब्यङ्ग्य कविता: अचम्मका नजिर

कानून हाे कि नियत उस्ताे सकिएन चिन्न ! अभियाेग र कसुर एउटै सजाय चाँहि भिन्न ! एउटा कृष्ण हावा खाँदै डिल्लीबजार जेलमा अर्का कृष्ण स्विइकिइ सके हरिद्वारे रेलमा ! पिडित पनि अचम्मैकी बाेल्छिन नानाथरि छिन मै भन्छिन बाउ जस्ता...

कविता : को होला त्यो ?

को होला त्यो ? म मरेको दशौँ बार्षिक पुण्यतिथिमा आज पनि हरेक बर्षको आज जस्तै मेरो पत्र मञ्जूषामा खस्यो एउटा कार्ड जन्मदिनको शुभ-कामनाको । को होला त्यो ? मेरो पोस्ट-बक्स नम्बर थाहा हुने मेरो जन्म-दिन कहिल्यै नबिर्सने तर यतिका बर्षसम्म पनि म मरेको थाहा...

कथा : मुक्ति

पूर्वी तराईको एउटा जिल्लामा अवस्थित एउटा घर। घर छेउको बारीमा झार उखेल्दै गरिरहेकी उसलाई झस्याङ्ग पार्ने गरी आवाज आयो, ‘ए सकुन्ती ! पल्लो गाउँमा सप्ताह लगाएको छ, म पुगेर आउँछु. झार उखेलिसकेर घर धन्दा...

स्मरणमा मेरो मनाङ बसाई !

जिम्मेवारीले हाम्रो बसाई फेरीरहने त स्वाभाविक हो । फेरीरहने बसाईमा मेरो मनाङ यात्रा विशेष स्मरणीय नै रह्यो । मनाङ प्रहरी प्रमुखको जिम्मेवारी लिएर २०७६ जेष्ठदेखि पौष महिनासम्म कार्यरत रहदा त्यहाँ प्राप्त सहयोग विर्सन सक्दिन...

छोरीको तोतेबोली सुन्न पाउनु मेरो भाग्यमा थिएन…

धुर्मुस, पहिले मेरी बास्सैको हास्यपात्र । कसैलाई हँसाउनु सामान्य कला पक्कै होइन । हँसाउनका लागि त्यस्तै पात्र प्रवृत्ति खोजेर हाँस्यजगतमा चिनिएका सीताराम कट्टेल अब व्यक्ति रहेनन् । उनले नै भनेका थिए, “धुर्मस अब व्यक्ति...

पोखरेली रंगकर्मी प्रकाश र अनुपको ठहर ‘नक्कल गर्ने मान्छे महान कलाकार बन्दैन’

पोखरा,१३ माघ – अनुप बराल र प्रकाश घिमिरेको घर नजिकै कल्पना सिनेमा हल थियो । रंगकर्मी अनुपमा सिनेमाको लत कस्तो भने, नयाँ फिल्म आएपछि हेरिहाल्नुपर्ने । त्यो पनि ३ सो सम्म । घरबाट स्कूल जान...

समर्पित मन-२

४ उहाँकोे सपना पूरा पनि गर्न सकिएको पल छैन । म मात्र हैन म जस्ता धेरैधेरैहरुको यही हालत छ । पढाइ सिध्यायो अनि कामको जोहो गर्न पनि फलामको ढोकाभन्दा कम रहेनछ । मेरा सङ्ंगिनीहरु जो...

कविता : मेराे बागलुङ

नेपालकै जस्ताे अाकार भा काे बागलुङ त्याे जिल्ला स्वर्ग नै जस्ताे त्याे पुण्य ठाउँ खाेजेर के मिल्ला ! शालिकग्राम बाेकि छेउमै बग्छिन् पबित्र ति कृष्णा स्नान गर्दा माेक्ष नि मिल्ने हराउने बितृष्णा विश्वकै दुर्लभ चक्रिए पत्थर देख्ने छाै...

समर्पित मन–१

१ विहानीको पारिलो घाममा हिजोको हुरी बतासले झारेका सालका पातहरुलाई दुना टपरीको आकार दिंदै आमा एक सुरमा हुनुहुन्थ्यो । आफनो फाइललाई थन्क्याउँदै भने ..“आमा…चिया त सेलाई सक्यो नि त । किन के भयो आमा । अण्डा...

फूल मुस्काउँदैन आजकल

खाँदिन आजकल ऊ काकाले दिएको ललिपप गर्दिन आजकल ऊ बाबाको काखमा लुटपुट चढ्दिन आजकल ऊ मामाको बुईको घोडा दिदिँन आजकल गालामा पप्पी चक्लेट ल्याइदिने प्यारो अंकलको जाँदिन आजकल ऊ छिमेकी दाइको ठूलो घरमा लुकामारी खेल्न मान्दिन आजकल सँगै खाटमा सुत्न काँधमा बोक्ने हजुरबासंग । डराउछे दार्हीसँग हेर्छे...

-->