भूपी सेरचनले उहिल्यै भनेका थिए– यहाँ जो आउँछन् मुटुभरि आगो, ओठभरि ज्वाला बोकेर आउँछन् यहाँ जो बस्छन् हत्केलाभरि खरानी र आँखाभरि धूवाँ बोकेर बस्छन् र यहाँबाट जो जान्छन् पोल्टाभरि निभेका विश्वासहरू र सपनाहरू सोहोरेर जान्छन् यस्तो छ यो चारभञ्ज्याङ् खाल्टो एउटा चिसो...